بعضی واژه ها یه رازن بعضی واژه ها بی معنان

آدما نقشای رنگین گاهی شادن گاهی غمگین

آخه زندگی بنا نیست که سراسر باشه شیرین

زیر آسمون این شهر چرا دشمنی چرا قهر

وقتی که می شه تهی کرد جام زندگی رو از زهر

                                                           (محمد علی شیرازی)

۲-خنده بهترین اسلحه ی جنگ با زندگی است.     (آناتول فرانس)

۳-بی اطلاعی از نادانی خود دردی است که نادان ها به آن گرفتارند.     (الکوت)

۴-زندگی برای مردم حساس غم انگیز و برای مردم فکور خنده است.    (سونیت)

عكاس باشي، عكاس باشي

عكس سياه سفيد بگير

از دل اين آيه ي يأس

يه عكس پر اميد بگير

عكسي بگير كه توي اون

شب پره سوزون نباشه

تو سايه روشنش

قلب حادثه پنهون نباشه

عكسي بگير كه مثل من

تو قابا زندوني نشه

معني هر تبسمش

گريه ي پنهوني نشه

عكسمو موندني بگير

شب نبايد خوشش بياد

بايد بفهمه كه چشام

دنيا رو آفتابي مي خواد

(يغما گلرويي)

آتش بزن فندكت را تنهايي ام را بگيران

بگذار تا گر بگيرد قنديل هاي زمستان

تصعيد كن روح من را تا ابر ها جان بگيرند

تا كودكي نغمه سازد در كوچه ها «باز باران -

با ترانه... » با حضورت دردهايم را دوا باش

صد سال تنهايي من با بودنت رو به پايان

صد سال تنهايي من بغض كمي نيست محرم

هرگز نديدند مردم مرد تو را اشكريزان

باور بكن شانه هايم تاب تحمل، دگر نه

اين ارگ غم ديده اين بار با باد هم درب و داغان

اين جا براي شكستم قداره ها صف كشيدند

مگذار تنها مرا با اين جوخه ي تير باران

باران بگيرد گمانم سهم من از تو تمامست

مي ميرم آنگونه اي كه داش آكل از عشق مرجان

بايد به پايان... ولي نه تعليق دز شعر جاريست

اصلا بيا و تناسخ در عابري در خيابان -

پيدا كن و عابري باش در معبري بي هياهو

من هم درختي كه بايد در غارت برگريزان،

پرپر شوم زير پايت تا شاعرانه خرامي

در موسم فصل پاييز... در امتداد درختان

كلام را

كه لاي لولاي دندان فشار مي دهي

كنايه در زبان

خون مرده مي شود

در مخاطره مي رود سلامت حرف

چشمان من بسته مي شود

روي فريادهاي بلند

گلوي نگاهم مي گيرد

كه انگار

«دوستت دارم»

سه بار خوانده مي شود در سحر گاهي دور

دختر گريه

از پشت پرچين

انتظار پروانه را

گوشه ي چار قدش مچاله مي كند

و تو

در سالهاي قحطي خويش تكرار مي شوي

...

وقتي فقط حروف ايستاده را سلام مي كني

واژگاني مثل خفت

گم مي شوند توي جمعيت شعر

نمي شود افتاد توي مردم و دليلي نداشت

ماندن كه جايش را گم مي كند

بايد بدون معطلي رفت

من

جوري نگاهت مي كنم

كه غريبه بماني

لبانت بپرد

گره بزني انگشتانت را به هم

كه صداي دندان دنيا بلند شود

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزان بارانی

عاشق هر چه نام توست بر آن

                                                                    (فروغ)

چراغی دردست

چراغی در دلم

زنگار روحم را صیقل می زنم

آینه ای در برابر آینه ات می گذارم

تا از تو

ابدیتی بسازم

                                                                         (شاملو)

تمام روز دز آیینه گریه می کردم

                     بهار پنجره ام را

                            به وهم سبز درختان سپرده بود

                                         تنم به پیله ی تنهاییم نمی گنجید

                                                                        (فروغ)

                       مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم

و زخم های من همه

                        از عشق است

                                        از عشق

                                                 عشق

                                                       عشق

                                                                    (فروغ)

امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست
بر من نفسی نیست ، نفسی نیست
در خانه کسی نیست
نکن امروز را فردا
بیا با ما که فردایی نمی ماند
که از تقدیر و فال ما
در این دنیا کسی چیزی نمی داند
تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خود
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
من در پی خویشم به تو بر می خورم اما
در تو شده ام گم به من دسترسی نیست
نکن امروز را فردا
دلم افتاده زیر پا
بیا ای نازنین ای یار
دلم را از زمین بردار
در این دنیای وانفسا
تویی تنها ، منم تنها
نکن امروز را فردا ، بیا با ما ، بیا تا ما
امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست
در این دنیای نا هموار
که می بارد به سر آوار
به حال خود مرا نگذار
رهایم کن از این تکرار
آن کهنه درختم که تنم غرقه ی برف است
حیثیت این باغ منم
خار و خسی نیست

                         اگر به خانه ی من آمدی

                                        برای من ای مهربان چراغ بیاور

                                                    و یک دریچه که از آن

                                           به ازدحام کوچه ی خوشبختی بنگرم

                                                                               (فروغ)

نرو تو هم مث من نمی تونی دووم بیاری نرو

تو هم مث من تو غصه کم میاری نرو

نرو

   تو هم می پوسی میمیری بی من نرو

تو هم طاعون غم می گیری ای من نرو

نرو

   تو که می دونی من بی تو تو بی من یعنی حسرت

تو که میدونی بی جواب می مونه عشق و عادت

تو که می دونی کم می شم

                        تو که می دونی کم میشی 

      تو که می دونی هم آغوش غم می شی نرو

                                                            (محسن بوالحسنی)

                                  مرواریدی

                                          صید نخواهد کرد

                                                                                                                                                     (فروغ )