چهارشنبه دوازدهم بهمن 1384
هرزه/محسن بوالحسنی
هرزه گفت : سیگار داری؟
یکی آتیش کرده بودم، دادم بهش
گفتم این آخریه .... نمی کشم ... عطش دارم ... بیا بکش!
هرزه د ود کرد... مث د ود زندگی ش ... مث د ود قطار
هرزه خواس دربره از خودش بره سر قرار
- هرزه! پیک آخر و کم بریزم؟....
- نه کافیه!
.... بگیر این سیگار لامصبتم مثل خودت هاف هافیه
هرزه زل زد به خودش، ماتیک و برداشت
لبش و گذاشت تو کیف
- راستی چی صدات کنم؟
( خندید و...)
- بهم بگو سگ کثیف!
هرزه دیرش شده بود ، پاچه شو بالا زد و رفت
هرزه آب شد توی پیک آخر سلطنت ساعت هفت!!!
(محسن بوالحسنی)
پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384
آتش بزن فندکت را...
آتش بزن فندكت را تنهايي ام را بگيران
بگذار تا گر بگيرد قنديل هاي زمستان
تصعيد كن روح من را تا ابر ها جان بگيرند
تا كودكي نغمه سازد در كوچه ها «باز باران -
با ترانه... » با حضورت دردهايم را دوا باش
صد سال تنهايي من با بودنت رو به پايان
صد سال تنهايي من بغض كمي نيست محرم
هرگز نديدند مردم مرد تو را اشكريزان
باور بكن شانه هايم تاب تحمل، دگر نه
اين ارگ غم ديده اين بار با باد هم درب و داغان
اين جا براي شكستم قداره ها صف كشيدند
مگذار تنها مرا با اين جوخه ي تير باران
باران بگيرد گمانم سهم من از تو تمامست
مي ميرم آنگونه اي كه داش آكل از عشق مرجان
بايد به پايان... ولي نه تعليق دز شعر جاريست
اصلا بيا و تناسخ در عابري در خيابان -
پيدا كن و عابري باش در معبري بي هياهو
من هم درختي كه بايد در غارت برگريزان،
پرپر شوم زير پايت تا شاعرانه خرامي
در موسم فصل پاييز... در امتداد درختان
پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384
کلام را...
كلام را
كه لاي لولاي دندان فشار مي دهي
كنايه در زبان
خون مرده مي شود
در مخاطره مي رود سلامت حرف
چشمان من بسته مي شود
روي فريادهاي بلند
گلوي نگاهم مي گيرد
كه انگار
«دوستت دارم»
سه بار خوانده مي شود در سحر گاهي دور
دختر گريه
از پشت پرچين
انتظار پروانه را
گوشه ي چار قدش مچاله مي كند
و تو
در سالهاي قحطي خويش تكرار مي شوي
...
وقتي فقط حروف ايستاده را سلام مي كني
واژگاني مثل خفت
گم مي شوند توي جمعيت شعر
نمي شود افتاد توي مردم و دليلي نداشت
ماندن كه جايش را گم مي كند
بايد بدون معطلي رفت
من
جوري نگاهت مي كنم
كه غريبه بماني
لبانت بپرد
گره بزني انگشتانت را به هم
كه صداي دندان دنيا بلند شود
